Trespassing

november 10, 2013

roltrap_fb_mooie

This panting is all about composition.. To balance the upward rush from both, the gothic arches of the ceiling and the 3D barcodes of the rollerstairs. It took a lot of experimenting, to get the proportions right. It is a study in contrasts, for that matter: the warm light streaming between the ceiling’s ribs wanting to reach the heavens and the icyness of the stairs whereby it is never clear, when empty, if they go up or down. That was a pure painterly challenge, but on an other, more emotional level, both structures are monumental reservoirs of meanings and associations.. Rollerstairs have something horrific, robottic in their endless loop, an assemblyline that transports humans as if to reduce them to their own replica’s. This in sharp contrast with the gothic architecture which is designed to let so much light and color in as possibly, so that god could make himself visible, by way of light and colors. That was in their opinio, the way god manifested himself on earth. The cathedral was also ment to be a place where pelgrims could pray. Thinking of pelgrims I thought of a focal point that shifted al the upwards movement to a little figure at the treshold: between the flattened stairs and the floor.. The modest, little figure makes also clear that the movement of the stairs is downward, and would become the gravitational center of the painting. Her upward gaze fixes the transition between the ceiling and the wand, while her foot hesitates a bit as if afraid to slip. The floor shines like crazy, and therefore becomes mirrorlike, an imaginary space. One that plays with reflections and invites her to look at them. But it is also somewhat threatening, it has is a wet menacing smile that would suck her in, given the change. But above all it is the only, very small, place of freedom: the free choice to reflect on oneself and the surroundings, overwelming monumental or not.


Mermaid on a rock

november 10, 2013

mermaid_on_a_rock

The mermaid on the rock (English)

Some time ago I read the Gospel of Mary Magdalene and to my surprise I discovered that mermaids and Mary Magdalene are interconnected in their descent from the moon goddess. Mary Magdalene is often depicted with a fishtail and a mirror.
The disappearance of the ‘sacred feminine’ has begun with the power struggle between Peter and Mary Magdalene.
On the painting the mermaid / spirit of Mary Magdalene lies on a rock. Peter means rock, or rockman. He was the rock on which the church is built. The church has lost much of its authority, partly because the female principle is kept outside. After all these centuries of swimming in the waters of the unconscious, the mermaid lies exhausted on the rock.

The mermaid on the rock (Dutch)

Een tijd geleden heb ik de Gospel van Maria Magdalena gelezen en later kwam ik er tot mijn verbazing achter dat meerminnen en Maria Magdalena met elkaar verbonden zijn in hun afstamming van de maangodin. Ook Maria Magdalena wordt bijvoorbeeld vaak afgebeeld met een vissestaart en een spiegel. De verdwijning van het ‘heilige vrouwelijke’ is
begonnen met de machtstrijd tussen Petrus en Maria Magdalena. Na de wederopstanding van Christus verscheen hij het eerste aan haar en gaf haar een hele verhandeling mee om de andere discipelen gerust te stellen en troost te geven. Toen ze de boodschap echter wilde doorgeven twijfelde Petrus aan haar woorden: hij kon zich niet voorstellen dat Jezus haar, en niet hem, uitverkoren had om zo’n belangrijke boodschap te geven. Hij begon haar aan te vallen. Ze werd weliswaar verdedigd door andere discipelen, met het argumen hoeveel Jezus van haar gehouden had, maar Petrus had als man toch meer autoriteit. Petrus en M.M stonden aan het begin van de officiele kerk, hun machtstrijd heeft zich ten gunste van Petrus uitgepakt.
Na de ontdekking van de gospel van Maria Magdalena hebben veel wetenschappers zich hierover gebogen, en meer zicht gekregen op hoe het mogelijk is dat de eerste apostel zo lang als een hoer te boek heeft gestaan. De Da Vinci code van Dan Brown heeft dat thema enorm gepopulariseerd. Hoe dan ook, het lijkt erop dat ze gerehabiliteerd is. In zekere zin zou je ook kunnen spreken van een wederopstanding van het ‘heilige vrouwelijke’.
Op het schilderij ligt de meermin/geest van Maria Magdalena op een rots. Petrus betekent rots, of rotsman. Hij was de rots waar de kerk op gebouwd is. De kerk is veel van haar autoriteit verloren, mede doordat het vrouwelijke principe er zo buiten is gehouden. De meermin ligt na al die eeuwen zwemmen in de wateren van het onbewuste, uitgeput op de rots.


Anouk

november 10, 2013

anouk_0

Anouk (English)

Both Bowie and Anouk are shapeshifters, who remain faithful to their inner leader in all their transformations: the spirit of the song.
Like Bowie she’s in the grip of a relentless urge to renew herself.
There she stood in the commercial glitter paradise of the Eurovision song contest, without having made ??concessions. The only woman with pants, between all the mermaid dresses and shampoo commercials. The oly one too, who had written her song herself.
I tried to paint her during the blue hour, the indeterminate hours, again taking shape between day and night, just before the birds wake up and sing their song. Inspired, smiling gently, kissed by the music.

Portret van Anouk (Dutch)

Zowel Bowie als Anouk zijn shapeshifters, die in al hun transformaties trouw blijven aan hun innerlijke leidsman: de geest van het lied. Ze volgen die tegen alle onbegrip van de omgeving in. Anouk is de enige Nederlandse zangeres met een strot die rockt, en tevens een diep doorvoelde bluesstem kan voortbrengen. Wat ze niet kan zeggen zingt ze. Haar tragische liefdesleven komt tot uitdrukking in haar songs. Ze is niet in de broeierige revolte van ‘Nobody’s Wife’ blijven hangen, hoe verleidelijk ook misschien, want daarmee raakte ze een snaar, en had ze terecht een enorm succes.
In een interview gaf ze aan dat ze i.v.m. met haar relatiekeuze, haar intuitie niet meer kon vertrouwen, maar dat deze haar in de muziek nog nooit in de steek had gelaten. Ze vertrouwt haar stem als een onfeilbaar instrument, haar stem is haar innerlijke man.
Ook al leek Anouk de brutale rockbitch bij uitstek, ze houdt in feite helemaal niet van alles wat bij haar zangcarriere hoort. De TV-optredens, de interviews, de promotietours, het kan haar allemaal gestolen worden. Sterker nog: ze heeft diverse black- outs op het podium gehad.
Dat alles maakt het nog opmerkelijker dat juist Anouk, tegen alle verwachting in, mee wilde doen aan de necrokermis van het songfestival en dan niet met een sterk popliedje of een indrukwekkende rocksong maar met een ballade.
Een ballade van haar nieuwste cd die ze, naar eigen zeggen, in vier dagen geschreven heeft. Op deze cd geeft ze uitdrukking aan wat ontbreekt, de rockchick is een blueslady geworden en wat voor een. Een die getuigt: geen wanhoop zo groot of hij past in de melodische distileerkolf van een lied. Ze lijkt net als Bowie in de ban van een onophoudelijke verniewingsdrang, want daar stond ze in het commerciele glitterparadijs dat songfestival heet, zonder concessies te hebben gedaan: tussen de zeemeerminjurken en de shampoo reclames, de enige vrouw met een broek, die haar donkere haarwortels toont. De enige ook die haar lied zelf geschreven heeft.
In haar ‘birds” triomfeert de tragiek. Het is een kwetsbaar en complex lied, dat meerdere malen beluisterd moet worden, eer het zichzelf prijs geeft. Anders gezegd: het is alles behalve toegankelijk. Daarbij komt ook nog dat de mensen enorme verwachtingen van haar hebben, ze moet de treurige score van ons land tot nu toe, omhoog zien te krijgen. Dat ze onder deze druk kiest voor zo’n gelaagd lied vind ik niets minder dan getuigen van een heroisch temperament.Het treft me als een acte van toewijding. Uiteindelijk was haar song als een sonde die de machinale extase peilde en de vraag om kwaliteit beantwoordde: “No air, no pride. If being myself is what i do wrong”.
De meditatieve sfeer van het portret is geinspireerd door een schilderij van Maria Magdalena door de 17 de eeuwse schilder Georges de la Tour. Maria Magdalena kijkt op zijn schilderij in de spiegel, ze reflecteert op haar eigen transformatie. Ze volgt de weg van de liefde. Om de zuivere liefde te kunnen bereiken, heb je een spiegel nodig. Anouk heeft haar ogen dicht ze kijkt naar binnen en luistert. Ze hoort iets nieuws in haar stem: een nog niet eerder ontdekte versie van zichzelf. Het is de verlangde Ander, die komt in de vorm van een lied dat haar de liefde verklaart. Bij wie: being herself is not wrong but more than good – desirable.
Ik heb haar willen schilderen tijdens het blauwe uur, het onbestemde uur, tussen dag en nacht, vlak voor de wereld weer vorm krijgt, en de vogels hun strijdliederen weer ten gehore brengen. Geinspireerd, voorzichtig glimlachend, gekust door de muziek.


Camille Claudel

november 10, 2013

camille_claudel_w

Camille Claudel (English)

Camille Claudel was a sculptor from France who played a major role in the life of Rodin. She was the eldest sister of the poet and diplomat Paul Claudel, who got her locked up in an asylum for years, until her death, because he felt that a woman is not supposed to be brilliant.
Camille Claudel’s work is certainly influenced by Rodin, but actually reveals a much more modern spirit. It has a
refined power that escapes the heroic gross of Rodin. She struggles with a new style, one that is more nuanced than the one Rodin stands for.
Camille was an archetypal rebel with a cause.

Portret van Camille Claudel (Dutch) De verbeelding is het licht van de ziel.

Camille Claudel is een van de grand tragiques zoals haar biografe het noemt. Grand tragiques gaan door tot de dood erop volgt. Camille was een vrouwelijke beeldhouwster in een tijd dat het zeer ongebruikelijk was voor vrouwen om aan kunst te doen, laat staan aan beeldhouwen, dat nogal wat fysieke kracht vereist. Voor mij is het portret, al betreft het een beeldhouwster uit de vorige eeuw, wel degelijk actueel, vanwege het feit dat ze pas sinds een paar decennia uit de schaduw van Rodin aan het kruipen is.
Ook Camille past in de serie ‘killing pixels’, omdat nog meer dan bij de andere portretten, veel van wat ik van haar weet, in het schilderij terecht is gekomen. Haar gezicht is meer dan een gezicht. Het is een haast openbrekende vrucht van kennis. Haar violette ogen kijken de toeschouwer niet aan; het licht in haar ogen hint al naar het verschrikkelijke in de linkerooghoek, het duister wat haar te wachten staat. Weliswaar lijdt haar foto zelf niet aan overexposure, maar haar gezicht is enigs verdrongen door het gezicht van de France actrice Isabelle Adjani, die Camille speelde in de film die over haar is gemaakt. Het wonderlijke is dat ze ze allebei in het bezit zijn van violette ogen.
Ik denk dat het ook van belang is te weten hoe kort geleden het nog mogelijk was voor kwaadwillende familieleden om een vrouw die alleenstond en zich niet volgens de etiquette gedroeg, dertig jaar lang, tot aan haar dood, te laten opsluiten. Over haar genialiteit waren vriend en vijand het eens, dat was trouwens de werkelijke reden waarom haar broer, diplomaat Paul Claudel, haar als goed katoliek in een gesticht heeft laten opsluiten. In zijn dagboek heeft hij geschreven dat het goed was, wat hij gedaan had (haar opsluiten), een vrouw hoorde niet geniaal te zijn, het was nu zijn beurt.
Al heel jong ontsnapte ze uit haar ouderlijk huis om groene klei op te graven die ze nodig had om beelden te maken. Er was toen al sprake van een enorme doelgerichtheid die haar nooit heeft verlaten. Ze werd al vergeleken met Rodin voor ze hem kende. Nieuw onderzoek toont aan dat ze veel meer was dan zijn muze, de klassieke rol, ze heeft hem diepgaand beinvloed, en haar latere paranonia, het excuus om haar te laten opnemen, schijnt veel meer op waarheid gebaseerd te zijn dan toen gedacht. Overigens is ze na een jaar of twee door de instelling genezen verklaard, maar haar familie wilde dat niet accepteren. Tot aan haar dood heeft ze opgesloten gezeten, kou en honger lijdend, en ze heeft nooit meer iets gemaakt.
Camille Claudels werk is weliswaar beinvloed door Rodin, maar verraadt eigenlijk een veel modernere geest. Het heeft een verfijnde kracht waarmee het ontsnapt aan het heroische grove van Rodin. Zij worstelt met een nieuwe stijl, een die zoveel genuanceerder is dan die waar Rodin voor staat en die gemeengoed is geworden. Het is niet voor niets dat Debussy zijn hele leven een beeldje van haar- La valse- op zijn vleugel heeft laten staan. Zijn muziek en dat beeldje zijn van dezezelde lyrische geest doortrokken. Haar beelden mogen dan minder dramatisch zijn dan die van Rodin, ze bezitten een ingetogenheid die des te expressiever is. De psychische moed die zij heeft moeten opbrengen om zich staande te houden nadat ze bij Rodin was weggegaan (hij werkte haar dusdanig tegen, dat ze geen opdrachten kreeg, en beeldhouwmaterialen zijn duur) is in deze tijd bijna niet voor te stellen.
Camille was een archetypische rebel with a cause.


The gift

november 10, 2013

the_gift


How to become a mermaid

november 10, 2013

how_to_become_a_meermaid_fb

Mermaid Engels (English)

‘How to become a mermaid’ is the first painting of a serie in which girls/women figure with swimming caps. Mermaids have been around since the dawn of time. They always seem to refer to the origin of life itself, which began in the sea.
The painting ‘How to become a mermaid’ puts a twist on the attributes that are traditionally associated with the mermaid.
The question that determines the painting is: will she eat the fish or not. The fish is a on silver dish which is also a mirror, in the color of the moon. This represents not only the capacity for reflection but also the manifestation of the divine in the flesh.

—-

How to become a mermaid (Dutch)

‘How to become a mermaid’ is het eerste schilderij van de gelijknamige serie waarin meisjes/vrouwen met badmutsen figureren.
Meerminnen bestaan al sinds het begin der tijden. Ze lijken altijd te verwijzen naar de oorsprong van het leven zelf, dat in de zee begon. Wij bestaan zelf uit 80% water, misschien dat de meermin daarom zo’n aantrekkingskracht heeft, het water is haar element.
Het schilderij ‘How to become a mermaid’ geeft een draai aan de attributen die van oudsher met de meermin geassocieerd zijn. Ze zijn als het ware in de alledaagse dingen gecorpereerd: de spiegel is hier veranderd in het spiegelende koperen blad van de ronde tafel. Koper kan heel goed geleiden en is daarom het metaal van de soms met een vissenstaart afgebeelde Aphrodite. Maar heeft de kleur van de roodkoperen ploert himself. De badmuts bedekt het haar, juist het lange weelderige golvende haar is karakteristiek voor de meermin. Dat het bedekt is geeft aan dat de meermin niet door dit soort uiterlijkheden bepaald hoeft te worden. De badmuts is een mix tussen een ballon en een helm, maar van achteren gezien is het ook een soort rubberen maan. De maan was het hemellichaam waaraan de meermin, als afstammeling van de maangodin, haar kracht ontleende. De maan is de spiegel van de zon, ze staat voor het nachtbewustzijn: dromen, intuitie, verbeelding, etc. Kortom de kwaliteiten vam de rechterhersenhelft.
De vraag die het schilderij bepaalt is: zal ze de vis eten of niet. De vis ligt op een zilveren schaal die eveneens een spiegel vormt, maar deze is in de kleur van de maan en representeert niet alleen het vermogen tot reflectie maar ook de manifestatie van het goddelijke in het vlees. Door de vis te eten zou ze het contact met de door onze cultuur ondergewaarde maaneigenschappen kunnen herstellen. Het zou haar kunnen helen. In de zin van weer heel maken, en in contact brengen met haar geestelijk verleden. Ze ziet er ondervoed uit, gewond en hongerig. Maar misschien heeft ze te lang in de spiegel van de zon gekeken om de waarde van de vis te zien.


david-bowie-the-thin-white-duke.jpg

november 10, 2013

In zijn gloriedagen

David Bowie (English)

David Bowie has reinvented himself more times than Lady Gaga ever will.
Because I have a strong preference for figures that are in the collective imagination, I chose to paint his alter ego ‘The Thin White Duke’. Of all his self-created characters, the Duke resembles Bowie the most.
Desire, sorrow, death and purity, the Duke gave it all a voice. The face of the Duke with his sharply drawn physiognomy has an iconic quality of itself. Bony, and the lip, a bit increased, to show the tremendous tooth in a wolfse grin. He is predator and prey together, and always on the hunt for the missing.

—-

Portret van David Bowie. (Dutch) Tussen nabeeld en voorbeeld

David Bowie heeft zichzelf vaker uitgevonden dan Lady Gaga ooit zal kunnen. Hij is de ultieme rockkameleon, een illusionist voor wie de uiterlijke verschijning van het grootste belang is.
Zijn steeds veranderende coole stijl heeft decennia lang het modebeeld beheerst. Hij heeft zichzelf voor elk album van een volkomen nieuw karakter voorzien. Omdat ik een sterke voorkeur heb voor figuren die zich in de collectieve verbeelding ophouden, heb ik voor zijn alter ego ‘The Thin White Duke’ gekozen. The Thin White Duke valt van al zijn zelfgeschapen karakters het meeste met Bowie zelf samen. Het portret vraagt zich dan ook, met Bowie, af of het niet onmogelijk is jezelf te laten zien, zonder een ander te worden. The Thin White Duke, heeft naast de aristocratische, een Shakespeariaanse allure, hij is namelijk gemodelleerd naar Shakespeare’s Prospero,de verbannen hertog-magier die figureert in ‘De Storm’. De andere kant van ‘The White Thin Duke’, is geinspireerd op de beroemde Engelse magier- Kaballist Aleister Crowley. Deze heeft ooit gezegd dat als een man maar wijs genoeg is, cocaine hem geen kwaad kan doen. Zou de White Thin Duke, in al zijn witheid, ook als de geest van de cocaine figureren?
Het is voorstelbaar dat de Thin White Duke floreerde op een wit dieet van cocaine en melk en van tijd tot tijd een rode peper. Inderdaad het ideale dieet voor een figuur die zowel ubercool als smokinghot moest zijn.
Bowie zelf ging er echter haast aan onderdoor. Het karakter ‘The thin White Duke’ vormt een radicale breuk met Bowie’s eerdere supermanfiguren: enigszins megalomane, gepersonifieerde jongensfantasieen, die in bezit van buitenaardse krachten, uit waren op wereldheerschappij. The Thin White Duke daarentegen probeert toegang te krijgen tot een heel ander soort macht, een macht die alleen is te verkrijgen door zelfontwikkeling. Station to station is een mystieke zoektocht, die verwijst naar de ontwikkelingsstadia, de Sefirot, van de Kabbalistische levensboom. Opmerkelijk is dat de buitenaardse achtergrond van zijn meeste persona’s overeen zou kunnen komen met Kether: het hoogste gebied dat zich in de meest ontoegankelijke sfeer bevindt.
De ontwikkelingsstadia gaan van Kether naar Malkuth. Malkuth staat ook voor aarde. onwillekeurig roept dat de film The man who fell to earth in herinnering, waarvoor Bowie gecast is als zichzelf. Of nou ja, als een buitenaards wezen van een planeet die aan het uitdrogen is, en die op aarde een fortuin vergaart om zijn planeet te kunnen redden. Het grote werk van de Kabbalah bestaat uit de afdaling van Kether,via allerlei stadia, stations, naar Malkuth.

The Duke is echter tevens een door Bowie in het leven geroepen dubbelganger met aristocratische deugden, zoals autonomie en individuele zelfverbetering. Als een soort houvast en tegengif voor het nihilisme en het massale, het doemdenken wat hem in die tijd overweldigde. Ondanks of misschien dankzij het excessieve gebruik van de duke is Bowie na diens verscheiden wel radicaal gaan afkicken. Bowie heeft eens beweerd dat cocaine zijn soulmate was. Het is dan misschien niet zo ver gezocht om de duke als de geest van de coke te zien. Want de Duke was ziek en zuiver, bevrijdend en onderdrukkend, rot en onschuldig,ijzig en hot, een wellustige asceet die de verlossing beloofde. Wie weet hoe verlossend? En wie weet welke belofte en voor wie?
Want feit blijft dat hij als de zelfvernietigende verlosser de totale crash voorstond: de totale crash die Bowie’s redding zou blijken.
Hij is naar Berlijn gegaan en heeft na zijn afkicken daar, zijn gelukkigste tijd gehad (The golden Years). Zijn huidige, allernieuwste album refereert, enigszins nostalgisch, aan die Berlijnse tijd.
Uiteindelijk zal enkel Pierrot, de door en door bedroefde witte clown, uit de crash herrijzen in Ashes to Ashes. In een interwiew met Bowie als de Thin White Duke, zegt hij: “I’m a Pierrot, I’m everyman. I’m using myself as a canvas and try to paint the truth of the time on it. The white face, the baggy pants- they’r Pierrot, the eternal clown putting over the great sadness of 1976.”
Verlangen, verdriet, dood en zuiverheid, the Duke gaf het allemaal een stem. De zuiverheid van the man who fell to earth op zoek naar het zuiverste van onze planeet: water.
Het gezicht van de Duke met zijn scherp getekende trekken heeft van zichzelf al een iconische kwaliteit. Benig en de lip, een stukje opgetrokken, showt de vervaarlijke tand in een wolfse grijns. Hij is predator en prooi ineen, en toch altijd op jacht naar het ontbrekende.


Portret van Brigitte Bardot

december 27, 2012
Dit is een portret van Brigitte Bardot

Dit is een portret van Brigitte Bardot

This portrait of Brigitte Bardot is also an ode to the untamed woman spirit that has been arisen in her, and that is captured in several movies by Vadim and Godard. She was the muse of the Nouvelle Vague, and rightly so. She introduced a new kind of sexiness that had not so much to do with being an object from herself to seduce man, as well to follow her own inner dictates from the lust for live which was until then the privilige of men. Therefore she is not a femme fatale, in the classic meaning: she does not manipulate. The only jewels that she wears are her sweatbeads, in Ét Dieu create la femme. She danced barefoots de mamba. I wanted to paint her face with a touch of lion in it. With the sandcoloured manes of the lion to accentuate her autonomie and te dark roots to show that she payed with te blondness, she did not suggest, as so many Hollywood stars before her that she was a natural blond. For me the dark strands do symbolise a sincerity, and a rootedness in a wild wisdom. As does the abundance.. Also I tried to sweep a touch of the tragic through her strong features, a hint of which is to come. She felt caged by her own image and hounted by the papparazi, she felt lenzes on her as a kind of rifles. It is no accident that she after her live in the spotligt has become an animal rights activist.

Materials & description

Acrylic paint and oil paint that mixes with water on canvas


De paddenstoeleneetster

november 11, 2011

Dit vrije werk heeft betrekking op allerlei soorten grensoverschrijdingen

De paddenstoeleetster gaat zoals zoveel van mijn werk over initiatierites, grensoverschrijdingen. Het jurkje van het meisje en de paddestoelen om haar heen spiegelen elkaar, wat betreft de hoofdkleuren en de ronde vormen. Alleen is de ondergrond van het jurkje zwart: de kleur van de afdaling. De paddestoelen verwijzen naar de bewustzijnsveranderingen die gepaard gaan met een inwijdingsritueel. Grote risico’s zijn daarmee verbonden, het meisje is zich daar ten volle van bewust. Echter het groene goud van de heuvel hint in de verte naar een gunstige uitkomst: geen regressie maar groei.


Peinzend paard

november 11, 2011

Dit is het portret van een schaakpaard dat met zijn benen in de knoop over een sprong zit te denken